Cele psychoterapii ukierunkowane są zwykle na zmiany zachowań i postaw pacjenta, jak też na rozwój jego kompetencji emocjonalnych, np. na podniesienie poziomu samokontroli, radzenie sobie z lękami oraz stresem, podniesienie samooceny, poprawę zdolności tworzenia więzi, współpracy i komunikowania się z otoczeniem, czy też na poprawę własnej motywacji do działania.

 

Psychoterapia jest metodą leczenia, która budzi sprzeczne uczucia: z jednej strony zaciekawienie, z drugiej strach. Psychoterapia zajmuje się psychiką, czyli czymś w co boimy się ingerować. Myśl, że mamy analizować swoją psychikę i coś w niej zmieniać budzi naturalny opór. Często prowadzi do konkluzji, że „coś ze mną nie tak", która bardzo rani miłość własną.

 

Głównym sposobem pracy w psychoterapii jest rozmowa. Rozmowa ta ma służyć uświadomieniu sobie mechanizmów związanych z pojawieniem się choroby, a następnie ich zmianie. Mechanizmy te najczęściej są związane z nieświadomymi uczuciami dotyczącymi sytuacji bieżących i ważnych sytuacji z naszej przeszłości.

 

Psychoterapia jest przeznaczona głównie dla osób cierpiących na różnego rodzaju zaburzenia psychiczne, ale również dla osób znajdujących się w sytuacji kryzysów życiowych, niepotrafiących sobie poradzić w relacjach z ludźmi; czy wreszcie dla osób, które szukają wiedzy na temat swojego postępowania tak, aby było ono bardziej świadome.

 

Psychoterapia jest procesem leczenia, który ma prowadzić do zmiany sposobu myślenia i zachowania, i jako taka powinna być odróżniana od innych rodzajów psychologicznej aktywności klinicznej.